Nizamülmülk..

• Salona giriş ile birlikte bizi karşılayan sahne tasarımı ve oyunun başlamasıyla birlikte ona eklenen tüm ses ve ışık detayları son ana kadar oldukça etkileyici, sizi içine alan bir atmosfer oluşturuyor:
• tarihsel mekânlar ve zamanlar arasında geçiş kuruyor, olayların atmosferini güçlendiriyor veya anlatının sembolik boyutunu görünür kılıyor.
• Nitekim görüntü tasarımını üstlenen Engin Altun’un mesleki kayıtlarında projeksiyon, video ve animasyon gibi alanlarda da yer almış olması, bu tasarımın yalnızca dekoru tamamlayan bir arka plan unsuru değil, sahnedeki anlatıyı görsel olarak zenginleştirebilen bağımsız bir ifade alanı olarak öne çıkıyor. 
• Dikkat çekici diğer unsur ise bir Şaman Anlatıcı rolünün varlığı. 
• Esas karakterlerden bağımsız şekilde olayları açıklıyor, yorumluyor veya bizi olayların (görünen gerçekliğin) ötesine taşıyan bir işlev üstleniyor.
• Bu da yaşananları daha geniş bir anlam çerçevesine yerleştirmeye çalıştığını düşündürüyor. 
• Ki böylece oyun bizim için yalnızca “geçmişte ne oldu?” sorusunu değil, “bu geçmişi bugün nasıl anlamalıyız?” sorusunu gündeme getirip hikâyenin yalnızca tarihsel olayları sıralamak yerine sembolik ve çok katmanlı bir anlatı kurmasıyla sonuçlanıyor.
• (Oyun başlamadan önceki, günümüzle hiçbir bağı yoktur minvalindeki açıklama da kanımca tam tersini daha da çok düşündürtüyor!)
• Zira aksi hâlde arka arkaya, bir noktada birbirinden bağımsız sahnelerin, vurucu ses efektleri ile ayrılarak izlenmesi şeklindeki bir deneyim olarak değerlendirilebilecekken; seyirciyi, ara da vermeden, adeta mıhlanıp odağını koruyarak sonuna kadar izlemeye sevk ediyor. Bu da bence oyunu anlamlı ve değerli kılıyor.
• Yazan İskender Pala
• Yöneten Murat Çobangil