Bir Tenor Aranıyor / müzikal komedi..

• Eser, Amerikalı oyun yazarı Ken Ludwig’in ilk büyük başarısı olan bir komedi.
• NY Times’a göre “yaşayan bir yazar tarafından kaleme alınmış iki büyük farstan biri” [diğeri Michael Frayn’in çılgın ‘Noises Off’ eseri]

• Müzikal versiyonu ise daha sonra kitap ve şarkı sözlerini Peter Sham’in, müziği Brad Carroll’ın yazdığı bir uyarlama olarak hazırlanmış.
• canım İZDOB’um da 20 yıl aradan sonra orkestra eşlikli versiyonuyla sahneye taşıdı. 

• "Lend Me a Tenor" adı “Lend me a tenner” (bana on dolar borç ver) deyimi üzerine yapılan bir kelime oyunundan.
• Oyun 1934 yılında, ABD-Ohio’nun Cleveland kentinde geçiyor ve 
• bunu temsile başlamadan önceki ve moladaki atmosfer çok iyi yakalamış. Dönemin kent görüntüleri eşliğinde salonu dolduran caz melodileri, tabiri caizse gerçekten havaya soktu beni :)

• Daha önce bu tip bir müzikal izlememiştim ancak bütününü değerlendirdiğimde, oldukça beğendiğimi söylemeliyim. 
• Evet başlangıçta akışa girmek zorladı ve 
• özellikle ilk perdede (doğal olarak, sonuçta bir komedi filmi seyretmiyoruz) duraksayan anlar oldu 
• ancak sonrasında ikinci perde öyle keyifli ve hızla aktı ki büyük bir tebessümle ayrıldım salondan.
• Bunun bence en büyük nedeni İZDOB sanatçılarının müthiş ses ve oyunculuğu idi.

• Öyle ki eser zaten aslen müzikal değil, klasik bir fars* imiş => yani abartılı durumlar, olasılık dışı tesadüfler, kimlik karışıklıkları ve hızlı tempolu sahnelerle dolu.
• Ve yazar da, kadro seçiminde oyunculuk yeteneğinin şarkıcılık yeteneğinden daha önemli olduğunu belirtmiş. (Yani opera oyunu olmasına rağmen profesyonel ses sanatçısı şartı yok)

=> Ve fakat İZDOB kadrosu öyle şahane can vermiş ki karakterlere, hayran kalmamak elde değil.

+ O müthiş karakter canlandırma dışında, tür olarak en sevdiğim detay da pek çok ünlü operadan olan mini aryalar oldu. 

• Hem seyre, hem performansa büyük canlılık ve keyif katmış. Bayıldım.
• Tüm salon, bence gerçekten içinden gelerek tuttuğu tempolarla bayağı eğlendik :)

Meraklısına:

• Yazar, bu evrenin karakterlerini sürdüren A Comedy of Tenors adlı bir devam oyunu ve 2022’de de tüm başrollerinde kadınların yer aldığı, Lend Me a Soprano adlı yeniden uyarlama sahneye koymuş.
• Otello makyajının bir parçası olarak siyah yüz boyamasının kullanılmasının nedeni; baş karakterler arasındaki kimlik karışıklığını daha inandırıcı kılmak olmuş olsa da çok tartışma yarattığı için yazar 2019’da —> Otello’ya yapılan tüm atıfları Leoncavallo’nun Pagliacci’siyle değiştiren revize bir baskı yayımlamış. —> Bu değişiklik, kimlik karışıklığı sahnelerinin siyah yüz yerine beyaz yüz ya da abartılı palyaço makyajına dayandırmış.
• Merkezdeki tenor karakteri Tito Merelli, doğrudan Luciano Pavarotti’nin kişiliği ve kariyerinden ilham alınmış.

[Yazar, şarkıcının kayıtlarını 1ikkatle dinleyerek ve bir biyografisini okuyarak karakteri şekillendirmiş; psikolojik gerçekçiliğe girmeden İtalyan operasının dramatik havasını yakalamış.]

* bir slapstick fars.

Fars sanatının kalbi olarak —> sahnede komedinin giriş çıkışlarını kolaylaştıran 6 kapı var.

● Dolayısıyla oyun, çift anlamlı sözler, oyuncu ritmi, karmaşık sahne düzeni ve görsel şakalar gibi farsa özgü pek çok tekniği kullanıyor. 

● Diyalogsuz, sessiz fiziksel komedi bölümleri de vardır.